سنگ صبور

سلام

امیدوارم حالتون خوب خوش باشه

ما که خوش نیستیم حداقل شما باشید

یکی از بهترین دوستانم (هادی) تو قسمت نظرات برام نوشته بود که این شعر از سیاوش رو تو وبلاگم بنویسم .ما هم اطاعت امر می کنیم

تقدیم به هادی عزیز

پرنده های قفسی            عادت دارن به بی کسی

  عمرشونو بی هم نفس          کز می کنن کنج قفس

      نمی دونن سفر چیه                عاشقه در به در کیه

           هر کی بریزه شاه دونه               فکر می کنن خداشونه

                یه  عمره بی حبیبن                      با آسمون غریبن

                          این همه نعمت اما                 همیشه بی نسیبن

                چه می دونن به چی می گن ستاره         چه می دونن دنیا کیا بهاره

                           چه می دونن عاشق می شه چه آسون       پرنده زیر بارون

                     تو آسمون ندیدن                              خورشید چه نوری داره

               چشمه کوه مشرق                             چه راه دوری داره

          قفس به این بزرگی                      کاشکی پرنده بودم

    مهم نبود پریدن                    ولی برنده بودم

  فرقی نداره وقتی                ندونی و نبینی

                    غصت می گیره وقتی          می دونی و می بینی

      هادی عزیزنمی دونم بهت چی بگم چون در حدی نیستم که بخوام نصیحتت کنم

        چون خودم احتیاج به نصیحت دارم  اما این رو از من به عنوان یه دوست بپزیر:

               از نخل برهنه سایه داری مطلب

               از مردم این زمانه یاری مطلب

              عزت به قناعت است و ذلت به طمع

             با عزت خود بساز و یاری مطلب

       هادی جون باید ساخت . آخه قسمتمون همین بوده کاریشم نمی شه کرد

       اینم یه شعر از دوست خوبم (میثم رنجبر)

          یکی نان دارد و دندان ندارد

               یکی دندان ولیکن نان ندارد

                    من آن جسمم که دارد نان و دندان

                          ولی افسوس در خود جان ندارد

شده تا حالا تو موقعیتی قرار بگیرید که از بین بد و بدتر مجبور باشید یکی رو انتخاب کنید

خیلی سخته ........خییییییییییییییییییییییییییییلی

نمی دونم کدوم یکی از این دو تا راه رو انتخاب کنم .........

ای خدا کمکم کن.....

  بهشت سرد نگاهت چقدر مبهم بود

و گریه ات که دگر خو دلیل محکم بود

بهشت سبز دلم بی تو ای سراپا درد

تنور داغ عطش خانه جهنم بود

شبی که خسته تر از سایه آمدی دیدم

که رد حادثه در چهرات مجسم بود

و اشک

          آی دمش گرم، این عصاره درد

                   به روی زخم عمیق دل تو مرهم بود

مرا به دست غرور سپردی و رفتی

شبی که بارش باران مدام نم نم بود

کاش

             می ماندی

                         و اکنون دلم نوای خوش تری می نواخت

تا زنده ام، هستی، کجا؟

در آبادی بعد از تو همیشه خراب دل

در خاطره و یاد بعد از تو همیشه تنهایی دل

مهم نیست که اکنون دلت

به هوای کس دیگر می تپد

مهم این است

که من برای همیشه تنهایم

آن هم فقط به خاطر تو

کاش می فهمیدی........

راستی امشب تولد کسی که شاید من براش مهم نباشم اما اون برام مهمه

امیدوارم که آسمونه دلش همیشه مهتابی باشه

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

«او پاک زيست

                    پاک تر از چشمه های نور

همچون زلال اشک

يا چون زلال قطره ی باران به نوبهار

آن کوه استقامت

آن کوه استوار

وقتی به ياد روی تو می بود

                               می گريست

«حميد مصدق»

    
   از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر            یاد گاری که در این کنبد دوار بماند

سلام به همه دوستای گلم

این بار می خوام از چیزی صحبت کنم که دیر یا زود هممون دچارش می شیم

درست فهمیدید این بار می خوام از عشق از یکی از زیبا ترین تمایلات درونی انسان صحبت کنم

راستی به نظر شما عشق یعنی چی؟؟؟

اصلا عشق واقعی وجود داره یا نه ؟؟؟؟

آیا شیرینی آشنایی به تلخی جدایش می ارزه یا نه؟؟؟

هر کسی تو این زمینه نظر خاص خودشو داره

ولی من میگم: عشق یک سفر

سفر به یک رویای واقعی

سفر به بلندترین نقطه ی خواستن

سفر به عمیق ترین نقاط درون هر کس

تو این سفر از سرازیریها و سربالایی ها عبور میکنی

از جنگل دوست داشتن رد میشی

به جاده ی دلبستگی میرسی

تازه آخرش یک ایستگاه ست

که همه داد می زنند عشقیاش سوار شن

اگه واقعا عاشقی که باید سوار شی

باید سوار شی و از خودت بگذری تا به معشوقت برسی

این یه سفری هست که هر کسی به آخرش نمی رسه

خیلی ها میون را می برن

اما خوشا به سعادت اونی که به آخر این سفر برسه

خوشا به سعادتش